Zaterdag 8 januari 2011. De dag van de Pink Power Pearls fotoshoot. Nu zul je misschien denken, Pink Power Pearls, wat is dat? Dat zal ik dan eens geheel en hopelijk duidelijk, uitleggen. Dannixc3xablle , Jacqueline en ik hebben elkaar leren kennen via het hardlopen. Af en toe komen we elkaar tegen bij wedstrijdjes of gezamenlijke trainingen. Niet zo heel vaak, want we wonen behoorlijk ver bij elkaar uit de buurt. Dit jaar lopen we alledrie een marathon. Dannixc3xablle doet dat in London (lucky her) en Jacqueline en ik gaan dat in Rotterdam doen. Nu kwam Dannixc3xablle tot het lumineuze idee om te gaan lopen voor een goed doel! Geweldig, ik was er meteen voor te vinden. Het goede doel is namelijk Pink Ribbon !! Een organisatie die aandacht vraagt voor borstkanker. Zij hebben als doel het aantal mensen dat borstkanker krijgt te verminderen, vroege diagnose te bevorderen en de zorg voor patixc3xabnten en hun omgeving te verbeteren.

Na een tijd flink heen en weer te mailen met deze en gene werd er een heuse fotoshoot georganiseerd! Deze zou plaatsvinden in het mooie Uden, thuisplaats van Tiny. Ondertussen was er roze  Pink Ribbon kleding aangeschaft, tot en met sokken aan toe!

Zaterdag 8 januari was het dan zover. Fotografen van dienst zouden Pim en John zijn. Jaja, topfotografen voor topmodels….. Al vroeg ging ik richting de Meern, na eerst een stop te hebben gemaakt bij Lavendel, waar je nooit met lege handen naar huis gaat. In de Meern was ook Pim aangekomen en na een kop koffie gingen we naar Uden. Daar aangekomen waren de andere Pearls er ook, evenals Maurice die de nodige steun en toeverlaat zou geven. Tiny werd gefxc3xaateerd, want hij had de mooie leeftijd van 65 bereikt! Na koffie/thee en heerlijke vlaai gingen de Pearls zich omkleden.

De eerste foto's zouden buiten gemaakt worden. Gelukkig was het droog. Met het kippenvel op onze armen en benen mochten we diverse poses aannemen. In de startblokken, lachend, serieus, rennend. Keihard werken, zeg ik je!

Het resultaat mag er wezen. Nadat we buiten klaar waren, ging het hele circus naar binnen om daar met felle lampen aan de slag te gaan!

We hebben wel wat afgelachen hoor, maar het was ontgelooflijk leuk om te doen. Na een tijdje ben je niet meer zo opgelaten dat je vol in de schijnwerpers staat en ontspant het allemaal wat. Pim en John: complimenten!

Na duizenden foto's mochten we uitrusten. Uitrusten in de zin van een fijne duurloop in de bossen van Uden. Heerlijk. 10 Mijl liepen we in rustig tempo, waar ik nog m'n best voor moest doen ook. Al die verdraaide heuvels ook daar! Een warme douche bij de Keien was zalig. Helaas moesten John en Pim door mij Sjan's heerlijke soep missen. Ik moest op tijd thuis zijn want loopmaatje Eric, met een C, had verrukkelijk Indisch voor ons gekookt! Wat een dag. Super.

Wil je meer weten over de Pink Power Pearls, dan kijk je hier. Wil je geld storten voor dit goede doel en zo ook ons steunen, dan neem je contact op met xc3xa9xc3xa9n van ons. Alvast enorm bedankt!

Veel dank aan Pim, John, Maurice, Tiny, maar ook aan mijn lieve roze medepearls!

Heb nog even geduld……een verslag van de enige echte Pink Power Pearls Fotoshoot komt!

De eerste foto’s zijn binnen….neem een kijkje in de keuken van fotografen Pim en John

Het afgelopen weekend was zo ongelooflijk gigantisch dat een verslag onvermijdelijk is. In Januari van dit jaar schreef ik me in voor de Marathon van Berlijn. Na in 2008 (regen, wind, hagel en sneeuw) en 2009 (bloedheet) in Utrecht gelopen te hebben zou Berlijn absoluut 200% anders zijn. Denk alleen al aan het parcours en de grote hoeveelheid toeschouwers, want dat was in Utrecht op xc3xa9xc3xa9n hand te tellen. De voorbereidingen begonnen al vroeg. Op advies van Maurice ging ik vaker langere duurlopen doen, langer dan 21km. Tot mijn grote verbazing was mijn hartslag veel en veel lager. Liep ik in 2009 op een tempo van 6.25 een hartslag van 145, nu was dat een tempo van 5.48. Daar moet ik dan wel bij vermelden dat dat gewoon over de weg was en dat ik alleen liep. Praten, klimmen maakt dat mijn hartslag ook klimt…. Belangrijk was dat het gevoel goed was en het herstel goed ging. Tips van Hans v. K. waren ook super. De combinatie van de spinning/zumba/callanetic/fitball/ body balance xc3xa8n het lopen met daarbij een verandering van mijn eetpatroon maakte dat ik veel sterker werd.

Gedurende de zomer moest er doorgetraind worden. Ook tijdens de hitte. Ik stond op een gegeven moment op om 4.30 om om 6.00 te vertrekken om te lopen. Geweldig om dan het bos in te gaan. Er is dan echt HE-LE-MAAL niemand. Het bos was super om te lopen, vooral als we onze duurloop bij het Doornse gat begonnen. Ergens tussen Leersum en Doorn kwam je dan een flinke (vind ik) klim tegen. Meerdere malen hadden we bezoek van o.a. John de B. , Marco , Pieter , John V., Gert ,Leo, Ans, Jeffrey en Evelien. Superleuk om met elkaar te lopen en vooral de douche, de lunch en het geklets erna…. Trainingsmaatje Eric (met een C) die ook in Berlijn ging lopen zorgde voor de accomodatie in Berlijn en samen liepen we de duurlopen boven de 19km. Het ging als een speer. De eerste 35'er liepen we met John V. Pieter en Leo die op de fiets mee zou gaan, maar helaas kwam er bij de 10km al een kink in de kabel en raakten we Leo kwijt. Van de Kaapse bossen, via Leersum, terug naar Doorn, rondje Henschotermeer, de Laagt en Bornia liepen Pieter, John en ik te genieten. De tweede 35km wilde ik graag over de weg lopen, want Berlijn is een stadsmarathon, er is geen bospad te vinden. Dinsdagmiddag 31 augustus gingen Eric en ik op pad. Driebergen/Odijk/Houten/Nieuwegein. In Nieuwegein had Eric een drankpost geregeld. Via Nieuwegein/Bunnik/Zeist/Driebergen. Het ging weer super. Natuurlijk zit er wel een dipje onderweg, maar je weet dat je naar huis moet, dus doorlopen met die hap. Ondertussen was 'Fastwalk Events' op de wereld gezet.

Fastwalk Events zou zorgen voor een onvergetelijk weekend in Berlijn. Met 2 lopers en 10 supporters zou het de lopers (Eric en ik) aan niets ontbreken. Ons appartement zou in Oost Berlijn liggen. De stad is met de metro goed bereikbaar. Een stadswandeling stond ook al op het programma, geheel vrijwillig. En dat was nog lang niet alles. Vrijdagochtend om 8.00 reden Erik en ik naar Wijk bij Duurstede om Yvonne en haar man op te halen. Fabia was in de garage om gekeurd te worden en in een blauwe Superb reden we naar Berlijn. Een lange reis met een aantal pitstops. Yvonne en ik keken deel 1 en deel 2 van Millenium. Ongelooflijk spannend. We zouden eerst het startnummer halen bij de Expo op vliegveld Tempelhof. Deel 2 was net afgelopen toen we aankwamen op de Platz der Lxc3xbcftbrxc3xbccke. Startnummers waren helemaal achterin te krijgen. Hal door, naar beneden en 2 enorme hallen door vol met alles wat met hardlopen te maken heeft en meer. Het was er erg benauwd. Bij mijn nummer, F6860, was geen rij, dus ik was al snel klaar.

Ondertussen nog even snel en meet&greet met Pieter en Elroy en zo vergat ik het speciale shirt te halen…..grrr. We waren al bijna bij de auto en toen moesten we nog een keer die hele karavaan over. Vooruit dan maar. Het was een gewoon katoenen shirt! Grijs! Nou, dat viel tegen. Om 17.30 kwamen we aan bij het appartement op de Einbecker StraBe. 5 slaapkamers, 2 badkamers, woonkamer plus keukentje. Erik en ik kregen een kamer met eigen douche! Chique! Bijna de hele fanclub was al aanwezig. Eric en Suzanne, Jos1 en Jos2 met Liesbeth en naamgenoot Petra. Later voegden Romy en Renxc3xa9 en Ed zich daar nog bij. Na wat gedronken te hebben, moesten we ons omkleden om in de stad te gaan eten. Niet zomaar ergens, maar boven bij de Reichstag…. Met de metro naar FriedrichstraBe en vanaf daar gingen we lopen. Je zag de Brandenburgertor al in de verte. Zo mooi in het donker met allemaal lichtjes. Ook kwamen we langs het Holocaust monument . Over impact gesproken. Poeh. Fastwalk Events had een reservering, dus we mochten via een aparte ingang naar boven. Super hoor. Ons menu was voortreffelijk. Later wandelden we nogmaals onder de Tor door en bespraken Eric en ik hoe we eronderdoor zouden gaan op zondag. Links door het midden zou het worden….  Na een hele lange dag, lagen we om 00.30 in bed. Slapen!

Zaterdag mocht iedereen doen wat hij/zij wilde. Je kon de uitgezette stadswandeling doen, maar ik wilde niet al teveel lopen ivm zondag. Om een uur of 11 gingen Erik, Yvonne, Herbert en ik op pad. Het was droog, dus we namen geen jasen mee. Foutje, want we waren nog niet in de stad of het ging regenen. Zo erg dat ik een jas gekocht heb! Koffie bij Starbucks, veel, heel veel gezien, teveel om op te noemen. Op weg naar Checkpoint Charlie regende het nog steeds. Aangezien die metro op weg was naar vliegveld Tempelhof en ik toch wel heel erg graag een functioneel hardloopshirt van de Real Berlin Marathon wilde hebben, zijn we weer terug naar de Expo gegaan. Een mooi zwart met rood shirt met het logo erop. Precies wat ik wilde. Checkpoint Charlie is indrukwekkend, zoals heel Berlijn eigenlijk. Geschiedenis, cultuur, modern, oud en dood en verderf.

's Avonds hadden we pastaparty in het appartement. Jammie. Spullen voor zondag werden klaar gelegd, tijd afgesproken hoe laat/vroeg we zouden vertrekken. Romy en Renxc3xa9 hadden een heel schema in 3 varianten hoe je het beste met de metro Eric en mij kon volgen. Erik en Yvonne waren al snel erachter dat het 21/37km punt hun punt zou worden. Op de 21 zou ik dan een nieuwe belt met flesjes H3O krijgen en op de 37 nog een flesje Lift off. Prima geregeld. Op 31 of 32 nog een flesje Lift Off van Petra en Suzanne. Eric had diverse plekken waar hij H3O en/of een banaan kreeg. Alles geregeld dus. Tijd om te slapen voor mij. Het werd een onrustige nacht. Tig keer eruit om te plassen en ondertussen hoorde ik het maar regenen en regenen. 5.50 eruit, ontbijten wat bestond uit 3 shakes, thee en een fles H3O. Om 7.00 gingen Erik en ik in afzichtelijke trainingspakken naar de metro. Trainingspakken konden dan in startvak uitgetrokken worden en weggegooid. Bij Hauptbahnhof stapten alle lopers eruit. Oversteken en het start/finishgebied in. Nou, daar ging het dan gebeuren! Eric mocht in vak E starten en ik in G. We namen afscheid en wensten elkaar succes. Vak G was nog behoorlijk leeg, maar daar kwam snel verandering in. Nog maar eens een keer de dixie in en 9.00 kwam dichterbij. Vak G was vol! Boordevol. Afschuwelijk trainingspak ging de container in, nog wat vaseline op de benen, kaugum in mond en aftellen. Het regende, dus ik was al snel nat. Er werd afgeteld en we mochten weg! Wow, wat een sfeer. Wat een ontieglijke hoeveelheid lopers! Wat een ongelooflijke zooi laten die achter zich. We moesten over restanten kleding en plastic poncho's stappen. En toen was daar de startmat. Garmin aangedrukt en ik kon aan de 42,195 beginnen. Joehee.

 Het bleef maar regenen, sommigen liepen met poncho aan. Het was druk onderweg. De eerste 5km gingen in 28.34 Het ging lekker. Als eerst zag ik Suzanne en Petra met een oranje opblaashand van Kruitvat. Iedereen had een supporterspakket gekregen met allerlei oranje dingen erin. Zo lachen, maar wel herkenbaar onderweg! Tweede 5km gingen in 28.30. Onderweg keek ik m'n ogen uit. Zoveel te zien. Wel opletten waar je liep, het was nat dus veel plassen op de weg. De weg die overigens flink breed was. Derde 5km in 28.52 Ik kreeg 2 lopers van Tubantia in het zicht en besloot daar achter te blijven. Het bleef uitkijken waar je liep, zorgen dat je tegen niemand aankwam en de plassen ontwijken. Op km 20 zag ik Suzanne en Petra weer en op 21 Yvonne met m'n nieuwe belt.

De andere gooide ik naar Erik. Ik was al drijfnat en had het best koud, dus toen Yvonne vroeg hoe het ging, zei ik  'ZWAAR'. M'n gevoel was niet goed, de tijden bleven wel redelijk, 20 tot 25 in 29.43. Een dipje…jakkes, moest dit het nu worden? Worsteling met mezelf. 25 tot 30  29.23 en toen opeens ging het goed. Ik voelde me stukken beter, ging mensen inhalen en de mannen van Tubantia kwamen weer in zicht. Sterker nog, ik ging ze voorbij! Voor mijn gevoel 'vloog' ik over het parcours, over de enorme hoeveelheid plastic bekertjes bij de drankposten. Tapijten van plastic. Het ging goed, het zou gaan lukken. Ondertussen was het ook droog geworden. Breed lachend liep ik verder. 30 tot 35 in 28.24 Op de 32 kreeg ik van Petra een flesje Lift Off wat goed zijn werk deed. Jihaaa, kom maar op! Ik voelde me sterk. Toen rond de 37 Yvonne in beeld kwam met nog een flesje Lift Off en vroeg hoe het ging, schreeuwde ik 'GOED'.

37, geen kuitkramp, geen pijn, geen verzuring, alleen nat en koud. Je zag lopers die gingen wandelen, die inderdaad in de kramp schoten, afschuwelijk voor ze. Mijn volgende target waren 2 dames in wit shirt met NED achterop. Daar moest ik bij blijven. Ook een dame met een knalroze broekje was een goede afleiding. De laatste bochten voor Unter die Linden. Ronald en Pieter hadden al gezegd dat het veel bochten waren. Nou…..dat klopte, er kwam geen einde aan! Jemigdepemig. Maar toen, je hoorde het al aan het geluid. Linksom en daar zag je in de verte de Brandenburger Tor. Garmin zat ondertussen al lang op 42km….de 4uur grens zag ik passeren. Brandenburger Tor links door het midden. De dames met NED kon ik niet meer pakken maar Roze broek en ik gingen tegelijk over de streep! Wiehoeoeoeoeoe, 4.03.36!

16 minuten sneller dan in Utrecht. 23 seconden per kilometer sneller. Ik bleef kijken naar Garmin, er stond btw exact 43km op, maar die tijd! Ik ben er zo superdepuperblij mee. Ik sprak de dames met NED en roze broek aan in het finishgebied. Allemaal blij. Roze broek woonde in Berlijn, maar sprak goed Engels. Met z'n allen in de finishfuik. Honderden natte, stomende, stinkende mensen. lol Medaille, plastic cape, water, goody bag en toen op zoek naar Erik en de rest. We hadden in het midden bij de trap van de Reichstag afgesproken en op het moment dat ik daar stond en ging zoeken, kwam Erik er aan! Emotioneel moment. Mijn handen waren zo vreselijk koud. Droge warme trainingsbroek aan, droog shirt, vestje, droge sokken en m'n crocs. Oh, lekker warm. Yvonne zette nog een hoed op m'n hoofd en deed een oranje sjaal om m'n nek. Eric had ook super gelopen, 3.40.21! Geweldig. Hij liep ook nog eens heel soepeltjes de trap af naar de metro……ik deed het wat minder soepel….lol. We gingen terug naar het appartement. Douchen, warm douchen. Ondertussen sms'te ik en kreeg ik heel veel berichtjes. Zo lief. Weer een emotioneel moment. De warme, lange douche was zalig! Ik smeerde me rijkelijk in met Weleda massage olie . Theetijd, etenstijd en tijd om mama te bellen.

Nu zou je denken dat het bijna voorbij zou zijn…marathon gelopen, dus inpakken en wegwezen. Nou nee.. We kregen nog een verrassing. Geregeld, wederom, door Fastwalk Events gingen we naar het Blue Max theater aan de Potzdammer Platz om een voorstelling van de Blue Man Group mee te maken!! Wow, da's gaaf. Erik en ik hebben de Blue Man bij Tijs gezien in Gelredome een paar jaar geleden, super was dat.  We zaten met z'n allen op de 5e rij. We konden het geweldig goed zien. Het was dan ook zo bijzonder leuk, zo inventief en verrassend. Te gek! Helaas heb ik niet alles meegemaakt…knikkebollend…..  Na een fantastische voorstelling gingen we eten. Vlakbij het Blue Max theater aan de andere kant van de straat. Restaurant MAOA , modern art of asia. Wokken, maar dan anders. De koks wokken voor je. Je zoekt een marinade uit, dan groente en vis/vlees, zet je bakje bij de kok, hij maakt het klaar en brengt het bij je aan tafel. Verukkelijk! Het glas witte wijn smaakte er ook zalig bij….. Nadat we onze buikjes vol hadden gegeten, gingen we weer met de metro naar het appartement. De dag erop, maandag, zouden we vroeg vertrekken. 8.00. Alzo geschiedde. De gehele terugreis regende het. Vreselijk. Daarbij was er veel werk aan de weg, dus pas om 17.30 waren we terug in Driebergen. Pffffffft. Om 19.00 had ik een afspraak bij Ellen voor een zalige massage. Ik viel er bijna bij in slaap.

Dan zijn er zoveel mensen te bedanken. Uiteraard Erik en de kinderen als eerste…'Ga je nu alweer lopen'? 'Hoeveel moet je vandaag'? Maar ook Eric met wie ik zoveel samen gelopen heb en onderweg gelachen heb, waarmee het steeds zo lekker ging, ook al was het dan voor mij te snel. Het gevoel was goed. Yvonne die er op donderdag bij de trainingen xc3xa8n zondag bij de duurlopen altijd was en ons bij de les hield xc3xa8n mij in Berlijn zo mega heeft gesteund…'het gaat wxc3xa8l goed, doorgaan'. Peter, onze trainer die altijd weer een fijne training voor ons heeft op donderdag. Eva en Janine die fantastische spinning/zumba/callanetic/fitball en body balance lessen hebben gegeven. Elke keer weer anders en uitdagend. Super. Loopvriendjes en vriendinnetjes die gedurende de afgelopen maanden meeliepen. Maurice en Hans die met hun tips mij motiveerden. Iedereen duizendmaal dank!

Een extra super 'dank je wel' is voor de organisatie van Fastwalk Events. Wat een onvoorstelbaar super gaaf weekend was het. We hebben zo enorm genoten van alles. DANK, DANK, DANK.

Een hele dikke kus voor jullie allemaal.

Foto's van Jos en Liesbeth

Foto's van ons

Jaja, ik ben er nog! ‘T is dan wel een maand geleden dat hier iets geschreven werd, maar ja, soms is er gewoon GEEN ZIN om iets te melden. Geen tijd om iets te melden. Maaaaaaar, er werd wel degelijk gesport, gewerkt en vooral leuke dingen gedaan, bij leuke dingen geweest, lekker gegeten, enz. enz. In random order….

Na de Be More Tour was er tijd nodig om die prachtige dagen een mooi plekje te geven. Zo wist ik ‘s nachts niet waar ik was, kreeg Fabia niet in z’n achteruit en deed ik weer ‘gewoon’ m’n ding. Een week later, tweede paasdag, gingen Erik en ik op de fiets kijken in Utrecht bij de marathon. Zo leuk om dan alweer bekenden van de BMUT te zien. De zondag daarop, de marathon van Rotterdam! Geweldig, wat een dag!

De HarTlopers! Kanjers die geld ingezameld hebben voor de hartstichting. Een machtig mooi bedrag van xe2x82xac4712,-!!

De weblog/twitter/facebooklopers. Wat een berg bekenden weer. Zo leuk om ze te zien. Ik mocht de fiets van Ingrid lenen om John te begeleiden. Helemaal goed. Eric, Yvonne en Erik deden hun eigen estafette. Eric de eerste helft en Yvonne en Erik de tweede helft. Het parcours was dusdanig dat ik zo goed als helemaal mee kon fietsen vanaf 10km. Soms moest er wat gekluund worden, maar dat was wel zo leuk. Elke 5km kreeg John een flesje H3O Pro of shake. Bij de eerste 5 was het nog vreselijk druk, dus ik fietste ergens ‘binnendoor’ naar 10km. Onderweg nog Dries gezien en floot ik diverse oren doof…..Eric kwam voorbij en even later John, Gerard en Maurice. Vanaf een km of 22 ging John versnellen! De pacersgroep van 4 uur werd ingehaald en ik moest goed opletten waar hij precies liep. Bij de 25 kon ik nog net een flesje kwijt en moest toen even via via door de bosjes naar km31. John had het tempo omhoog gegooid en het zag er zo goed uit! Strak, geconcentreerd, gefocust, maar ook ruimte voor alles om zich heen. Er werd zelfs nog met collega’s gezoend, daar moest ik even ingrijpen. Er werd tenslotte gelopen zeg….. Hup, doorgaan! Het Kralingsebos werd een heel ander plaatje dan het jaar ervoor voor John. Zo gaaf om te zien! Halverwege het Kralingse bos kwam Gert erbij op de fiets en konden we John goed in de smiezen houden. Het ging formidabel! Opeens zag ik daar 2 rode shirts met 2 rode broekjes, Yvonne en Erik! John haalde ze in en m’n fluitje maakte overuren. De finish was in zicht en een waanzinnig PR werd er gelopen! Niet alleen door John, maar ook Jacqueline, Richard en zoveel anderen liepen een flink PR. Enorm gefeliciteerd allemaal.

De vrijdag na Rotterdam ging ik naar Amerongen om een ‘groot medisch onderzoek’ te laten doen. Bij de inschrijving van Berlijn werd er namelijk gevraagd wanneer mijn laaste keuring was geweest. Tja, ik loop al jaren te zeggen dat ik dat een keer ga doen, maar tot nu toe was dat dus nog steeds niet gebeurd. Tot nu toe dus. Vrijdag 16 maart was het zover. Ik was benieuwd wat er gedaan zou worden. Je voelt je goed, je sport lekker, maar je weet maar nooit of er iets aan de hand is, ergens binnenin je. Vantevoren moest ik diverse vragenformulieren invullen: hoe vaak sport je, hoe lang sport je al, ben je prestatiegericht en nog veel, veel meer. Sportarts Karin van der Ende teste mijn ogen, luisterde naar mijn hart, longen en buikslagader, ik mocht op de weegschaal en met z’n nare tang werd m’n vetpercentage gemeten. M’n lenigheid werd getest en m’n bloeddruk werd gemeten. Ook kwam eruit, bij het orthopedisch onderzoek, dat ik een beenlengteverschil heb! Vandaar dat mijn (rechter)schoenen zo snel slijten! Hakverhoging! In een ander kamertje werd een longfunctieonderzoek gedaan. Knijpding op je neus, paar keer in en uit ademen, dan heel diep inademen en in 1 keer zoveel mogelijk uitademen. Inhoud was 4090ml en blies ik 3360ml (=82,2%) in de eerste seconde uit. Ook mocht ik een fietstest doen om m’n maximale hartslag te bepalen. Een stuk of wat plakkers kreeg ik op me. Een hartfilmpje werd gemaakt, alles zag er goed uit. Toen mocht ik de fiets op.  Karin moest de weerstand bepalen en ik moest fietsen, steeds een stukje zwaarder. In het begin ging het makkelijk, maar even later voelde ik de weerstand wel! Ik vroeg of ik mocht staan, dat mocht en toen ging het nog wel even, maar niet lang meer. Bij een bpm173 en 240 watt (4,2 watt/kg) stopte Karin de weerstand. (Grappig detail….’s avonds liep ik een wedstrijdje met een gemiddelde van 173 en een max van 198.)

Conclusie is dat ‘er geen (sport)medisch bezwaar is tegen intensieve sportbeoefening’. Een week later kreeg ik de resultaten van het bloedonderzoek en een geschreven rapport van wat er allemaal gedaan was met de bijbehorende resultaten Alles in orde! Ik kan met een gerust hart verder gaan trainen. En ik kan je vertellen dat dat goed gaat. Dezelfde vrijdagavond was de Bergrace by Night. Afgelopen November liepen Eric en ik de 9,6km en dat zouden we maar eens gaan herhalen. Lekker op tijd reden we naar Rhenen om daar de auto neer te zetten, startnummers te halen en vervolgens met de bus naar Wageningen te gaan om daar op een terrasje met een kopje kofie/thee mxc3xa8t koekje de boel eens te verkennen. Want er is veel te zien in Wageningen. Bijvoorbeeld, hoe spelt je je startnummer op je shirt? We vermaakten ons prima. Vanaf het terras maakten we de start van de 7,6km mee plus de warming-up van de 9,6. Daar deden we niet aan mee. Tijd voor nog een kopje koffie/thee mxc3xa8t koekje. Daarna was het dan wel tijd om om te kleden, nog een pitstop te maken….rijen vol bij het toilet, dus eerst maar de tas afgeven. Even later was de rij bij de toiletten weg, maar kwamen we buiten toen alle dames al in het startvak stonden! Oeps, snel onder het lintje door. Er werd al afgeteld. Grote hilariteit! Ik rukte m’n katoenen shirtje nog over over m’n hoofd, Eric trok het van me af, 3,2,1 en daar gingen we. Ik lag in een deuk! De supersnelle dames gingen er al snel vandoor. Het was deze keer erg donker, xc3xa8rg donker. Er was een piepklein stukje maan, niet echt ‘verlichtend’….. Ik liep nog even met een dame uit Harderwijk, maar die had niet zoveel te vertellen, dus ging ik verder. De dame daarna zei ook niets. In de verte zag ik de motor met de snelle dames het erf van de boer opgaan. Even later liep ik daar zelf ook en kreeg ik zomaar een motor achter me! Dat was fijn! Hij verlichtte het hele stuk van het erf van de boer en ik kan je vertellen dat dat niet vlak is. Met het licht van de motor kon ik precies zien waar ik moest lopen om de kapotte tegels te vermijden. Toen de motor wegging heb ik mijn duim even opgestoken om te bedanken. Hierna staken we al snel de provinciale weg over en kwam er een bordje met ’6km’. Ondanks dat het zo donker was, liep ik heerlijk! De snelle mannen, die 10 minuten later waren gestart, kwamen ook voorbij. Albert zag ik in het donker, maar Chiel niet, en toch kwam hij ergens voorbij. Maar nog steeds was het zo donker, zo zwart als de nacht, hoe letterlijk! Een smal fietspaadje, bochtje hier en daar en toen de weg die naar de vreselijke klim gaat. 1 kilometer omhoog in het donker met tig waxinelichtjes. Wat een werk om die allemaal klaar te zetten! Je zou denken dat je na een paar keer omhoog te zijn geweest wel weet hoe het precies gaat, maar in mijn geval is dat niet zo. In de verte hoor je de speaker, maar geen idee hoe ver je dan nog moet. Maar dan….dan is er een lichtje en ruik je letterlijk de dierentuin. Boven! En potsieknoppie, zie ik daar een dame lopen! Kan ik die nog voorbij? Helaas lukt dat niet, maar liep ik wel sneller dan in November. Jippie en met die voorbereiding….. Boven wachtte ik even op Eric, die net als ik, superlekker gelopen had. Verderop in de tent zagen we Albert, Chiel en Rutger. De vrouw van Chiel zei dat ik waarschijnlijk een prijs had. Helemaal hylarisch! In het jungle restaurant deden we een droog shirt aan en dronk ik een shake. Eric ging vragen hoe laat de prijsuitreiking zou zijn. 1.15! Nou, dat gingen we niet doen. We gingen naar huis, het was al laat zat. Om 1.15 lag ik gedoucht en wel in mijn mandje. Maar toch was ik stiekempjes wel nieuwsgierig naar die uitslagen, dus toen ik ‘s ochtends wakker werd, ben ik wel even gan kijken of er iets op stond. Tot mijn grote verbazing was ik 5e overall en 1e in mijn categorie! 45+. Check het hier. En dat is nog niet alles! Met deze eervolle vermelding heb ik mijn eerste prijzengeld gewonnen! xe2x82xac30,-!! Wat een giller, maar wel een ontzettende leuke giller! De dinsdag erop zijn mama en ik gaan lunchen bij Mammoni in Utrecht om het te vieren!

Ondertussen zijn we in het Doornse gat aan het trainen, met de bijbehorende klimmetjes, zijn de groepslessen nog steeds net zo leuk als anders en ben ik mijn basis aan het verbreden. De lange duurlopen staan alvast in de agenda. Zo liep ik op goede vrijdag 25km en de zaterdag voor Rotterdam liep ik vanuit het sportcentrum in Amerongen, waar Erik wat nodig had, door het bos naar huis. Dat was een heel fijn stuk. Geen mens die ik tegenkwam en met dank aan Ans die me had verteld hoe ik het beste kon lopen. In Leersum aangekomen nam ik dezelfde weg die we op zondag nemen, ook weer met een, voor mij, flinke klim. Met 26km in de benen kwam ik zeer voldaan thuis. Tempo lekker en een hartslag die lager ligt dan ooit tevoren. Afgelopen zondag gingen Yvonne, Erik en ik weer voor een lekker rondje. Ik had al vantevoren bedacht dat ik er weer 25 zou lopen. Na de paar warme dagen had het flink geregend in het bos en was het zeer prettig om te lopen. Na 10km begon het te regenen en dat hield niet meer op. Wat een zuurstof in de lucht! Toen ik na 16km afscheid nam van Yvonne en Erik ging het laatste stuk door de regen geweldig. Het tempo verbaasde me, driedubbelendwars genieten heet dat. Door en door nat kwam ik thuis. Heerlijk gelopen! Tijd om flink te brunchen!

‘s Avonds maakte ik asperges met aardappels en zalm! Om je vingers bij af te likken! Zaterdag gaan we dat maar eens dunnetjes over doen. Zondag ga ik naar Wijk bij Duurstede om mee te doen aan een spinning marathon. 4 uurtjes spinnen voor een heel mooi goed doel, namelijk Pink Ribbon. Als klap op de vuurpijl komt ook nog het gehele peloton fietsers voorbij van de Giro D’Italia die door de Utrechtse Heuvelrug rijdt. Er is nog ruimte voor meer fietsers, dus als je zin hebt…doe lekker mee!

Ciao amicos!!

Dag 0, dinsdag tussen de middag, telefoon, Lxc3xa9onie, "Peet, wil jij in de goederenbus rijden", "ehm…slik, ik heb nog nooit in een bus gereden", L:"ik ook niet en ik durf niet", P: "ehm…okee". Om 17.30 komt er een prachtige nieuwe BMW voorrijden met Lxc3xa9onie erin, daarachter een grote oude bus, met de nadruk op groot. Oeps, ga ik daar in rijden? Ja dus. Koen legt uit waar de achteruit zit, Erik zegt dat ik moet letten op een lange remweg en de bochten ruim moet nemen. Okee. Na het eten even een rondje om het blok heen. Dat gaat wel. Van 19.00 tot 20.30 geef ik les 6 van de WLC aan mijn dames. In de tussentijd gaan alle spullen die al klaar lagen in Fabia achterin de bus. Veel en veel meer ruimte. Om 20.45 rij ik naar Gert in Soest om samen naar IJsselmuiden te rijden naar Kees waar het spectakel gaat beginnen. De bus rijdt lomp, er zit een grote barst in de voorruit en de deuren moet je flink ‘rammen’ anders gaan ze niet dicht, maar we komen er en stiekem ben ik trots dat ik in dat grote ding rij. Even slikken bij het gedagzeggen. Bij Kees is het gehele team al aanwezig en de sfeer is prima. De huiskamer is volledig overgenomen door mensen, tassen, slaapzakken, matjes en de nodige electronica. Rond middernacht liggen alle matjes met slaapzakken op de grond en gaan we slapen……Het wordt een korte nacht, spanning, een andere omgeving om te slapen, op een matje wat ik echt niet gewend ben en gesnurk.

Dag 1 Woensdag, vandaag gaan we van start! 9 leden van het Be More Ultra Team plus 5 gezinsleden moeten ontbijten en alles klaarmaken voor het begin van de eerste etappe. Annemarie, Tiny, Ingrid en ik zijn verantwoordelijk voor de drankposten. Er moet sportdrank en shakes klaargemaakt worden. Gesponsord door Herbalife. Ook wordt de tent opgezet om te kijken hoe dat precies gaat zodat we straks niet voor verassingen komen te staan. Gert en Ingrid maken hun fiets klaar. Maurice komt ook binnen om de hele dag foto’s te maken ook vanaf de fiets. Iedereen gaat z’n gangetje en je ziet snel dat het een geoliede machine is. Geweldig. Het dreamteam, Lxc3xa9onie, Pieter en Martine, maar ook Richard , maken zich klaar in roze rokjes. Wat heb je er voor over om 2 vrouwen en 2 mannen in roze rokjes te zien lopen? Veel dus…..xe2x82xac700,- allemaal voor een goed doel.

Hylarische taferelen! De camera bleef maar klikken en wij bleven maar lachen. Heel veel foto’s zijn te zien in het Be More Foto Album. 10.30, na een mooi en emotioneel welkomstpraatje van Kees is het tijd voor de allereerste etappe. Een parcours van 50km, uitgezet door Kees, in de omgeving van IJsselmuiden, Kampen, Hattum, Zalk, langs de IJssel. Veel fietsbegeleiders: Ingrid, Gert, Annemarie, Monique, maar ook veel lopers. Marjolein, John die ook de volle 5 dagen mee gaat lopen, Ritchie, supergozer en zoveel andere mooie mensen.

Alles in de bus, Lxc3xa9onie, Annemarie en ik. In een prachtige paarse outfit; shirt, vest xc3xa8n jasje, gesponsord door Nike Europe. Op naar de eerste drankpost, 15km. Tent wordt opgezet, bekertjes H3O Pro ingeschonken, water, protexc3xafnereepjes gesneden, stukjes maaltijdreep en dan wachten we op de lopers. Ingrid houdt ons via de telefoon op de hoogte op welk punt ze zijn.

Na wat gedronken te hebben, ergens in de bosjes (?) geplast te hebben, Jaco stapt deze etappe in en weg zijn ze, de dijk op. Wij pakken de boel weer in en rijden naar Hattem voor de volgende drankpost, 30km. Het is deze woensdag heerlijk weer, het zonnetje schijnt, zalig. Finish is bij Kees, 50km! wat een afstand…..en dan nog 4 dagen! Hand in hand wordt er gefinished, wat een mooi gezicht!

Sportdrank, shake, water xc3xa8n een interview door de plaatselijke pers. Super jongens, de eerste 50 zit erop. Douchetijd, massagetijd. Gerlinde, dochter van Kees en zijn ‘eigen’ masseuse Carmen gaan aan het werk. Ook ‘s ochtends hadden zij de lopers al onder handen genomen. Alles wordt weer ingepakt, fietsen in de bus, tassen, dozen, matjes, slaapzakken, noem maar op. Op naar Heemskerk. We slapen vannacht bij Rinus. Marianne, de vrouw van Rinus, heeft een pastamaaltijd voor ons klaar staan en er wordt werkelijk aangevallen als wolven!

Ook hier is er een invasie in de woonkamer en worden we vreselijk verwend. Verse fruitsalade als toetje! Jammie. De matjes gaan op de grond, tanden gepoetst. Ik ben moe. Van Rinus krijgen we oordopjes die supergoed werken, ik slaap heerlijk.

Dag 2, donderdag 25 maart. De startboog moet gehaald worden bij Herbalife Utrecht en naar Nike Hilversum gebracht worden, breaklights worden op het strand gelegd om vanavond wat licht in het donker te geven aan de lopers, 5 liter shake moet gemaakt worden, boodschappen voor de pastasalade. Start is om 17.00, een avondetappe over het strand! Zwaar!

Gert gaat mee naar Utrecht en Hilversum. Na ruim 3 uur onderweg te zijn geweest, komen we weer in Heemskerk waar Marianne soep met broodjes heeft klaarstaan. Heerlijk. Ik maak een pastasalade voor straks (‘s nachts) als we in de auto naar Driebergen gaan. Hierna weer tijd om de boel in te pakken en naar atletiekbaan DEM te rijden waar de start is van de tweede etappe. Shirts worden uitgedeeld aan de nieuwe lopers, foto van de sponsor gemaakt, Deen supermarkt die het eten heeft gesponsord, Rinus houdt een welkomstpraatje en om 17.00 gaat het startschot. Drankpost deze keer is bij Blinckers, waar Rinus zelfs nog consumptiebonnen voor ons heeft geregeld. Super. Tiny en ik zetten de tent op, Annemarie is telefonisch in gesprek met RTV Noord Holland die graag een interview willen komen doen. Gaaf! Na de eerste 15 stappen er nieuwe lopers in en gaan ze verder  met verlichting op. Het wordt donker en helaas valt er een vreselijke bui! De tent waait bijna weg, het hoost! Sander die straks weer instapt kijkt op zijn telefoon hoe lang de bui gaat duren…….gelukkig wordt het weer droog, maar de lopers zijn nat, drijfnat! En dan staan we in het donker, op het strand te wachten, zien we daar een lichtje, heel in de verte? De verslaggeefster van RTV Noord Holland is er ook…we kijken en turen en dan komt het telefoontje van Ingrid. Ze komen eraan. Het lichtje wat we zien, daar heel in de verte dat zijn ze! Wow, wat een moment. (xc3xa9xc3xa9n van de velen die zullen volgen) Het lichtje worden lichtjes, je ziet het ‘dansen’, en dan opeens komt het snel dichterbij. Ze zijn er! 30km! Zo super, ik moet even slikken.

Interview met de verslaggeefster. Drinken, eten en even later gaan ze weer op pad, op naar de atletiekbaan, finish nummer 2. Rond 23.00 komen ze allemaal aan. Geweldig mensen! Er wordt gedouched, lekker warm na zo’n zware etappe. We pakken de boel wederom in en rijden midden in de nacht naar Driebergen waar we om 0.45 aankomen. Bedden staan klaar, alleen slaapzakken zijn nodig, we crashen.

Dag 3, vrijdag 26 maart. Een korte nacht, wel in m’n eigen bedje, lekker! Douchen in onze badkamer, lekker! Ontbijt klaarzetten voor iedereen, thee, koffie, sportdrank maken, shake maken en om 7.15 komen Ellen en Maaike met hun massagetafels om de lopers te masseren.  Super van deze dames dat ze zo vroeg bij ons willen komen om geheel belangeloos te willen masseren. Duizendmaal dank!

8.30; tijd om te vertrekken naar Apeldoorn waar de derde etappe is. Uitgezet door Erik van de Hardloop4daagse. Een heel mooi parcours. We verzamelen bij het sportpark Orderbos waar ook de hardloop4daagse gehouden wordt. Ook hier weer lopers die voor de eerste keer 50km lopen. Ondertussen hebben Lxc3xa9onie, Martine, Pieter, Richard, John en Ritchie er al 100km opzitten. Onvoorstelbaar, diep, diep respect. 10.30; na een welkomstpraatje van Erik, hardloop4daaagse, en ondergetekende, fluit ik op mijn fluitje en gaan de lopers van start. Annemarie, Tiny en ik gaan op zoek naar het 15km punt wat ergens in het bos schijnt te zijn. We kunnen het niet vinden en het wordt het 17km punt. Ondertussen haal ik Andrea op bij het sportpark die door de file, waar wij zo aan voorbij reden(!), de volgende etappe meeloopt. Bij de drankpost op 30 km worden we verrast door de vader van Pieter die met een collega xc3xa8n de Friese vlag Pieter komen aanmoedigen. Ook de ouders van Raoul zijn er om hun zoon aan te moedigen die zijn eerste 50km loopt. Mooi, mooi, mooi! Vandaag is Maurice er ook weer op de fiets en zien we hem in de verte aankomen. We fluiten, schreeuwen en daar komen de lopers aan. Weer zo’n prachtig gezicht! De opbouw en het opruimen van de posten gaan super. Annemarie, Tiny en ik zijn een opelkaar ingespeeld team, super!

Heel fijn om zo samen te werken. Terug bij het sportpark regelen Annemarie en ik heet water voor thee en bouillon en wachten we daarna op het telefoontje van Ingrid. Na iets meer dan 50km zien we ze door het bos weer aankomen. Zo, 150km in de pocket! Ik geef het je te doen. De H3O Pro en de shakes gaan er weer in als zoete koek, nootjes, reepjes, thee en bouillon xc3xa8n we krijgen van Erik een mooie Herbagroene handoek van de Hardloop4daagse! Da’s leuk. Je kunt je inschrijven voor de Hardloop4daagse, 60km of 100km in 4 dagen of een losse etappe. Zeker aan te raden! 21 tot en met 24 mei 2010. Hou het vrij in je agenda en kom lopen in Apeldoorn. De hardloop4daagse sponsort ook het goede doel van de Be More Ultra Tour; Be More . Super. Dank je wel Erik en Jeroen voor deze prachtige etappe, het was de mooiste heb ik me laten vertellen.

Na een douche ruimen we de boel weer op, alles in de bus en gaan we naar Uden waar we logeren bij Tiny en Sjan. Als we daar aankomen heeft Sjan een gigantische berg pannenkoeken gebakken waar we weer op aanvallen. Alles gaat op, maar Sjan heeft nog een beetje beslag waar ze nog meer van bakt voor de lopers de volgende dag. Het was een lange dag, na een korte nacht, ik ben moe en val in slaap terwijl Ingrid nog aan het masseren is. Zelfs Richard laat zich onder handen nemen!

Dag 4, zaterdag 27 maart. Een etappe in Uden, uitgezet door Tiny. Veel lopers zijn er, ook weer lopers die hun ultra debuut gaan maken. Het is en blijft een geweldig iets om elke dag mee te maken. Lopers die een vorige etappe hebben meegelopen, die je dus weer ziet. Ik vind het heel speciaal. Ook hier zijn bekenden, Ruud en Jeroen, de zonen van Tin en Sjan, Jacomijn, Ines, Harrie, Bouwe, Elian, Hans, Rik, Jacqueline xc3xa8n de jarige Maurice die de hele dag met mij mee rijdt in de bus en die hebben we versierd met slingers.

Drankpost 1, we zien de lopers al in de verte aankomen. Pannenkoeken, AWC gemaakt door Kitty, winegums, noten, reepjes, H3O Pro, water, thee, bouillon, het lijkt wel een kinderfeestje! Op dit punt, als er 165km gelopen is, neemt Pieter het besluit om te stoppen. Hij heeft last van zijn scheenbeen. Pieter, je bent een waanzinnige kanjer! 165km, geweldig.

Een emotioneel moment, ik voel de tranen opkomen. Ze zijn zo’n goed team samen, hebben al zoveel meegemaakt in die 3 dagen. Toch moet er verder gelopen worden, ik tel af en fluit maar weer op de fluit, op naar het volgende punt. In het bos waar het hard waait. Koen loopt op het water en Maurice heeft een momentje voor zichzelf. Er komen op dit punt weer lopers bij en met een verrekijker kijken we of we ze zien aankomen. Heel in de verte…..fluiten, schreeuwen, oei, zo gaaf! Helaas moet Ritchie hier afhaken, hij heeft dezelfde problemen als Pieter. Jammer, maar ook Ritchie is een absolute held. 180km!!! Wat een eind. Vetgoed gedaan Ritchie!! Ik ben trots op je. Terug bij de mooie atletiekbaan in Uden. Pieter en Ritchie houden het finishlint vast, de lopers lopen nog een rondje over de baan en finishen hand in hand. Wow, wat een emotioneel moment, tranen!!!

Tiny die zijn eerste 50 km gelopen heeft, Ruud, zijn zoon ook, Hans ook met een ultra debuut, Rik voor de eerste keer 50km. Jongens, wat zijn jullie bikkels! Bij de Keien is het goed douchen. We drinken nog wat na afloop en gaan dan op weg naar onze laatste slaapplaats; Alphen aan de Rijn, hometown van Ronald en Miranda. Ook hier wordt het huis overgenomen en nog wel op de verjaardag van Michelle die 10jaar is geworden. Miranda heeft grote pannen vol met bami en nasi staan. Jammie, we genieten er met volle teugen van. Het bakje met paaseitjes wordt ook vakkundig weggewerkt na handige tips van Koen. Eerst een rode, dan een blauwe en dan een rode xc3xa8n een blauwe…… De laatste nacht, de klok gaat een uur vooruit, ik zet mijn horloge vast vooruit en leg m’n matje klaar.

Dag 5, zondag 28 maart. Ik word wakker van licht en zie Gert zitten. ‘Het is 6.45′ zegt hij. Help, we moeten eruit! Ik sta op en zie de klok van de oven op 5.45 staan. Hoe laat is het nu? Al met al zijn we dus een uur te vroeg wakker! Nou ja, even rustig aan doen met flink wat thee/koffie. Net als bij de anderen, kan ik douchen, wat heerlijk is. Dan ontbijt maken, H3O Pro en shakes. Bijelkaar hebben we 100 liter H3O Pro gemaakt en 55 liter shake! Hoeveel km ik gereden heb met de bus….ik heb geen flauw benul, reken zelf maar uit. Driebergen-Soest-IJsselmuiden-drankposten-Heemskerk-Utrecht-Hilversum-Heemskerk-Beverwijk-drankposten-Beverwijk-Driebergen-Apeldoorn-drankposten-Uden-drankposten-Alphen aan de Rijn-drankposten-Hilversum-Utrecht. Voor de allerlaatste keer gaat alles in de bus en rijden we naar de atletiekbaan van AAV36  in Alphen. Trendy kantine! Masseuse Sandra gaat de lopers masseren. Martine heeft gaten in haar Nikes gesneden om minder last te hebben van haar voeten, lees ontstoken teen. John en Ans komen binnen met Jeffrey. Alphen is niet alleen de hometown van Ronald, maar ook van John Bouwens die al 4 dagen de 50km heeft meegelopen. Wat een beer van een vent, sterk, rustig, op zichzelf. Aad loopt mee, Marcel is er weer en Goof die het vrijdag door de file niet kon halen. Ook Roparunmaatje van Ronald, Rafael.

Vandaag zijn ook de schattige roze rokjes aan…..Pieter fietst mee, maar ook Karin, een fotografe die de meest prachtige foto’s heeft gemaakt die binnenkort te zien zijn. Foto’s van de laatste dag: hier. Om 10.30 gaat de groep, na het welkomstpraatje van Ronald en onder politiebegeleiding, op weg naar Hilversum. Wij nemen alles mee, want we komen hier niet terug. Alle tassen van de lopers moeten naar Hilversum. Ans rijdt met mij mee naar de eerste post. Wat een wind! Gelukkig hebben de lopers de wind in de rug! De tent is niet op te zetten, zo hard waait het. Michiel stapt uit en John en Jeffrey stappen in. De fluit gaat en daar gaan ze weer. Tweede drankpost; carpoolplaats in Vinkeveen. Grote bouwput daar. Carpoolplaats is voor auto’s niet hoger dan 1.90, de bus is hoger….ik stuur naar rechts de berm in en kom vast te zitten in de blub! Waaaah! Achteruit, vooruit, de wielen slippen. Tiny graaft de blub weg, maar het lukt me niet. Dan….hulp! 2 beren van mannen met flinke bierbuik xc3xa8n groot AJAX embleem….’laat mij maar even wijffie’, ‘oh dolgraag’ . Broem, broem en hij rijdt de bus eruit! Wat een held! Ik bedank ze hartelijk. ‘Okee meissie’…. Ik laat de bus op de weg staan, met een uurtje zijn we weer weg.  Dan komen er lopers aan die de laatse etappe mee gaan lopen, Marjolein, die deze week bijelkaar 100km gelopen heeft, super. Falco met Piet, Johan en Kees. Marco komt op de fiets en rijdt met de lopers mee naar Hilversum. De tent staat in het fietsenhok, Annemarie heeft ergens heet water geregeld voor thee en bouillon. Jacq en Hans komen ook kijken. Geweldig. Jeroen en Sjan zijn er ook bij. Jeroen gaat op de berg zand staan en roept dat de lopers komen. Daar gaat ‘ie weer: fluiten, schreeuwen, waaaah, 230km zit erop! Met een grote groep gaan ze de laatste 20 km in. Het is bijna gebeurd. Wij rijden naar Nke Hilversum, waar een hele berg aan vrijwilligers staat te wachten. De Herbalifeboog staat al. Super gedaan heren!

Kijk eens hoe mooi dat staat. Alles, maar dan ook alles moet uit de bus. Een gigawerk, maar met de hulp van al die vrijwilligers is de bus dan ook daadwerkelijk leeg. 4 Herbalife collega’s staan te wchten om te helpen met H3O Pro en shakes uitdelen e.d. Er is zoveel te doen, ondertussen belt Ingrid dat ze op 47km zitten. Nog 18 minuten. Toeschouwers komen binnen, ook Erik, mijn schat! Ik ontmoet de ouders van Koen en ook Wilma, het vriendinnetje van Lxc3xa9onie, waar het allemaal om gaat. Wilma van Be More. Zo’n mooi goed doel. Ronald van Nike staat op de atletiekbaan waar de lopers traks aankomen. We kunnen ze tussendoor nog zien zegt hij en ja, daar komen ze aan! Ik schiet weer vol, fluit zo hard als ik kan op de fluit, schreeuw en ren naar de weg. Nog een paar bochtjes en dan komen ze de baan op. Pieter loopt de laatste meters ook mee. Man, wat een emotie. We rennen naar de boog, zien ze met z’n allen hand in hand finishen. Ik moet zo huilen. Wat zijn dit toch een fantastisch stel geweldige mensen. Lxc3xa9onie, Martine, Richard en John. 250km in 5 dagen. Diepe, diepe buiging. You are the very best! Iedereen omhelst elkaar, lachen, huilen, klappen, camera’s klikken, dit was het. Wat een emotie. Lieve, geweldige, super lopers, jullie allemaal, of je nu een etappe hebt meegelopen of de hele 50 of nog meer, jullie zijn zo supergoed, sterk en mooi, wat hebben jullie het machtig mooi gedaan. Iedereen van harte gefeliciteerd! Een hele dikke kus. Douchen! Het is nodig! We hebben nog een feest voor de boeg! Plus de onthulling van het bedrag wat we met z’n allen hebben opgehaald voor Wilma. Maar ook een optreden van de Groove Kings. Boven is het een gezellige drukte, veel bekenden, de Groove Kings zijn super, de laatste centjes worden opgehaald en dan is het tijd…….

xe2x82xac11.000,-!!! Een waar spectaculair bedrag waarvan heel veel kinderen scholing en onderdak kunnen krijgen. Geweldig.
Wat een week, zoveel emotie, zoveel moois, zoveel met elkaar gedaan en meegemaakt. Be More Team: Dank jullie wel dat ik dit heb mogen meemaken, dat ik hierbij heb mogen zijn. Het was onvergetelijk. Jullie zijn stuk voor stuk kanjers! Love you all.

Het is zover, de Be More Ultra Tour gaat van start! Lxc3xa9onie, Martine en Pieter gaan vanaf morgen 5 dagen achter elkaar 50km hardlopen.

Kom aanmoedigen bij xc3xa9xc3xa9n van de etappes en kom op zondag naar het eindfeest, wat spectaculair gaat worden met diverse optredens xc3xa8n de overhandiging van de cheque aan Wilma van Be More. Voor xe2x82xac20 mag je naar binnen bij Nike om hiervan getuige te zijn, je krijgt ook nog eens 2 consumptiebonnen xc3xa8n je kunt eens rondneuzen op de indrukwekkende campus van Nike! Wat let je? Place to be: Zondag 28 maart, Nike European Headquaters, Colloseum 1, 1213 NL Hilversum van 15.15 tot 19.00

Dit mag je niet missen!

Tot ziens in Zwolle, Heemskerk, Apeldoorn, Uden of tussen Alphen aan de Rijn en Hilversum xc3xa8n bij Nike.

Het enerverende, gezellige, lekkere en looplustige weekend werd ook een enerverende werkweek waar ik op de maandag met een flinke duik indook, vandaar dat dit verslag nog later is dan ‘normaal’. Vrijdag ging de oven aan, werden er soepballetjes gedraaid, broccoliroosjes gekookt en gepureerd en kwamen er zomaar hartige taarten uit de oven……

Zaterdag de 13e om 10.30 startte de 3bergenloop . Ook dit jaar zouden Erik en ik de halve marathon lopen en ook dit jaar waren er weer tal van bekenden. Maurice, Hans V., Leo en Marcel, John, Monique, Gert, John (een andere), Kees, Aad, Jan Willem (heel even), maar ook loopmaatjes van de loopgroep, Eric, Grijze Harrie, Andrxc3xa9 die xc3xa9xc3xa9n van de vele vrijwilliger was, Jaap, Gert v. Z. Marjon en Francien (x2) en Gerti. Net voor de start begon het te regenen, maar dat hield ook weer op. Ik had Garmin te laat aangezet en toen het startschot ging, had ik nog geen verbinding. Toen dat eindelijk gebeurd was, waren er al ruim 10 minuten voorbij. Ook was ik vergeten om de ‘auto lap’ aan te zetten, maar liep John met me mee, die wxc3xa8l een kmstand en tijd kon doorgeven. We gingen eerst richting het koepeltje met zijn fijne klim…….daarna dezelfde weg terug en dan de Maarnse berg op. Het ging lekker en te hard volgens John. Nou ja, we zien wel waar het schip strandt, zolang het goed gaat, moet je het er maar van nemen. Bij het maisveld kwamen de 10 km lopers vanaf de andere kant. Daar zag ik Eric met een collega aankomen. Verderop bij het maisveld gingen John en ik Hans voorbij! Nog nooit gebeurd, ik kan me nog een halve herinneren dat hij me moest duwen tegen de wind in in Midden-Delfland. Bij de camping mochten de 10km lopers linksaf en wij mochten nog een extra lusje maken rechtsom. Nog 3 km te gaan. Na wat bochtjes kwam Grijze Harrie ons tegemoet en stonden Ann en Teunie en Lou bij de finish. Tijd? 1.45.16. Afstand…te kort, zo’n 900 meter. Maar ja, wat is nu belangrijker, lekker lopen of een exacte 21,097? Lekker lopen dus! Tel er nog 5 minuten bij op en dan nog ben ik extatisch! Erik kwam met een 1.58 binnen. Prachtige tijd!

Schreeuwend naar Andrxc3xa9…..

Met een hele groep gingen we richting huize Schoon, waar er gedoucht werd en lekker gegeten…vooral de Haagse Kakkerd van Leo. Jammie! ‘s Avonds was er hier een bijeenkomst voor de Be More Ultra Tour. Lxc3xa9onie, Martine, Pieter, Gert, Tiny en Sjan, Rinus, Ingrid, Ronald, Kees, Annemarie, Maurice, aldus het gehele team waarmee we volgende week mee van start gaan voor een geweldig goed doel: Be More. Alle details werden doorgenomen, wie waar voor zou zorgen, de laatste puntjes werden op de respectievelijke I gezet. Ook werd er gezongen voor de (volgende dag) jarige Lxc3xa9onie die lekkere appeltaart had meegenomen en een heerlijke prosecco. Het gaat een absoluut festijn worden vanaf komende woensdag. Dus…..heb je je nog niet ingeschreven, doe dat dan nu. Het kan nog tot en met zondag. Loop een etappe mee in Zwolle, Heemskerk, Apeldoorn, Uden of een etappe van Alphen naar Hilversum. Je steunt daarmee een machtig mooi goed doel xc3xa8n je kunt zondag naar het feest komen. Schrijf je hier in.

Zondag was het alweer vroeg dag. Om 8.00 stond ik al bij John op de stoep. Richard had een weblogloop georganiseerd. Na een gastvrij ontvangst door Lydia en Richard gingen we met Jacqueline, Ton, Jeroen, Pim, Richard v.d.K., Maurice, Peter, Claudia en haar Arnold die ons op de fiets begeleide, op stap voor een duurloop rondom Alblasserdam.

De eerste 5km gingen waardeloos, hoe ging ik dit 25km volhouden? Gelukkig ging het, na een drankstop, stukken beter. Richard vertelde voluit van gemalen tot witte reigers, van molens tot eendenbassins. Om maar in de ‘veer’ termen te blijven, het was onwijs gezellig. Beetje kletsen, beetje om je heen kijken, beetje lopen.

In Streefkerk mochten de buikspieren nog even flink aan het werk, foto’s daarvan zijn te bewonderen bij Pim. Overige linkjes bij Richard. De paden op, de lanen in, de wind trok flink aan en met ruim 26km kwamen we terug in Alblasserdam. Richard had een lunch laten sponsoren door de Hema, waar wij van genoten. Deze weblogloop stond in het teken van de stichting Doe een Wens waar Richard zich al jaren voor inzet. Al met al werd er dit weekend van 47 km. Met gekleurde veren kan dit weekend in de agenda, want zondag werd er met een hartslag gelopen die ondanks het geklets en de wind erg laag was voor mijn doen. (148) Waar is de indianentooi?

Weer thuis aangekomen ergens in de middag, liet ik het bad vollopen, deed Erik de open haard aan en zakte ik, na het uitgebreid badderen, op de bank. Wat een weekend. We aten de restjes hartige taart en soep xc3xa8n pudding op en onder het genot van een glas wijn vielen de oogjes al vroeg dicht. 

Volgende en voorlopig laatste wedstrijd (denk ik) is zaterdag de 20e in St. Anthonis.

P.S. vergeet je niet in te schrijven voor een absoluut onvergetelijke etappe van de Be More Ultra Tour!!

Vorig jaar was er een onvergetelijke weblogloop. Met z’n allen liepen we 32 km in Uden onder leiding van Tiny. Het was geweldig en voor herhaling vatbaar. Toen Tiny melding maakte dat hij dit jaar weer zo’n training zou organiseren, was ik er natuurlijk als de kippen bij om me in te schrijven. Zondag de 28 was het zover. Samen met Gert die ik bij het station opgehaald had, reden we naar Uden. Qua weersverwachting was het stukken minder dan vorig jaar. Regen, regen, regen en nog meer regen. In het bos ‘s ochtends toen ik Spot uitliet was het al een baggerbende. Toch kwam er een klein zonnetje door toen we in de buurt van Uden kwamen. Bij Tiny zat de kamer al vol bloggers. Maurice, Jacqueline, Marco, Fred, maar ook een stel Kei-leuke  Keien. Harrie en Harrie, Els, Jacomijn, Elian, Theo, Ines en Maria. Met z’n 15en gingen we op pad om 26km te lopen door de bosrijke omgeving van Uden.

In rood HarTlopers tenue inclusief broekje wat over de lange tight ging. Voor de zekerheid toch nog een thermo eronder gedaan, wat erg prettig was om dat het toch wel erg nat was onderweg. De eerste km’s vlogen voorbij. Tiny trakteerde ons meteen op een paar klimmetjes! Oef.

Sommige stukken herkende ik nog van vorig jaar. Super. Fred maakte onderweg vele foto’s en Maurice liep ook van voor naar achter om wat plaatjes te schieten. Onderweg werd er gezellig gekletst. Wie liep waar, hoe lang loop jij al, waar train je voor, enz. enz. Rotterdam, Parijs en New York kwamen tevoorschijn, halve marathons binnen de 2 uur en 1.50, niet langer dan 21 km gelopen. Super om allemaal te horen. Tempo ging ook lekker, zo’n 10km per uur. Bij de keuze of je een flinke klim boven langs over onderlangs wilde doen, was de keuze makkelijk…..onderlangs natuurlijk! Lekker makkelijk, maar dat maakte wel uit in afstand en die moest wel goedgemaakt worden. Toen we binnen no time op de 15km zaten en er een warme thee pauze was, kon ik even het pad op en neer om wat meters bij te halen. Heerlijk die warme thee. Met dank aan Bjorn en Jeroen. Jeroen ging verder mee en Fred ging met Bjorn mee in de auto. Mooie afwisseling. In de tussentijd was het gaan regenen, soms wat motregen, maar ook wat harder. Niet dat we daar last van hadden, we liepen lekker te kletsen en te genieten. Rond de 20 had ik een klein dipje, maar na een flesje H3O Pro ging het weer stukken beter. Nog 6 te gaan. Er werd gezongen en door en door nat gingen we de laatste km’s in. Met exact 26km met exact een gemiddelde van 10km uur kwamen we terug bij Tiny en Sjan. Alle natte schoenen en sokken gingen uit in de hal, wat droog spul ging aan en Sjan verwende ons met thee, koffie en zelfgebakken appeltaart van Tiny. Heerlijk!!

Daarna reden we in collone naar de douches van de Keien, waar we ons lekker warm konden wassen en drogen. Dat voelde goed. Daarna nog meer verwennerij. Soep. Door Sjan zelfgemaakte erwtensoep en courgettesoep met zelfgemaakt brood van Ines, bolusbrood van Jacq en roggebrood met katenspek. Zo! Diegenen die er niet bij waren, hebben wat gemist. Rond 17.30 gingen we terug richting huis. Het stormde flink, maar Faabje hield zich sterk. Alweer een super dag. Alweer voor herhaling vatbaar. Dank je wel Sjan en Tiny voor de gastvrijheid en de verwennerij.

Van dit soort prettige trainingen krijg je alleen maar meer energie, dus maandag werd er flink geknald bij de spinning, zumba en de spieren werden weer op maat gemaakt bij de balance. Dinsdag een duurloop met zonnebril op en handschoenen aan! Vanochtend een pittig uurtje callanetic. Eva liet ons hard werken en terecht. We komen niet om te kletsen maar om te trainen. Zo zijn we alweer op de helft van de week met alleen maar leuke vooruitzichten op sportgebied. De 3bergenloop, een door Richard georganiseerde weblogloop en dan….dan de Be More Ultra Tour , een gigantisch evenement waar je nog veel en veel meer over zult horen!

Na het onverwachte en makkelijke succes in Schoorl mochten de benen lekker uitfietsen bij de spinning op maandag, een uurtje later werden de heupen losgemaakt bij de Zumba. De week was weer goed begonnen. Dinsdag een lekkere duurloop op tempo, woensdag werden alle spiergroepen onder handen genomen bij de callanetic en donderdagochtend na de fitball een heerlijke les body balance. Helaas kan Julixc3xabtte de les niet meer geven, maar we kregen een fijne ‘invaljuf’. ‘s Avonds training op de baan! Jiehaaa! Heerlijk. Teunie gaf een fartlek, waar we flink aan de bak mochten. We waren maar met een klein groepje, maar we hebben er dubbel en dwars van genoten! Vrijdag is bijna altijd rustdag, het heet niet voor niets ‘vrij’ dag. Zaterdag zou ik een duurloop gaan doen, omdat ik zondag naar Apeldoorn zou gaan. De bedoeling was 20km en met 3 flesjes H3O Pro ging ik op weg. In de derde km kwam ik Arno tegen. Wat leuk! Arno is al lange tijd geblesseerd. Dit was de vierde keer dat hij liep sinds een jaar! Dat zegt wel iets. Hij liep mee tot Bornia en ging toen terug. De laatste keer dat ik in Bornia liep, was het spekglad. Nu viel het wel mee, er was xc3xa9xc3xa9n stuk waar nog een ijslaag lag, maar de berm was wel te doen. Daarna werd het een blubberzooi en ik was blij dat ik even later het asfalt op kon gaan. De km’s vlogen voorbij. Bij de pyramide zat ik op 10km. Oeps, verkeerde calculatie. Nou ja, dan maar wat langer, maar dan moest ik wel even opletten met drinken. Vanaf Doorn ging ik maar niet via de Arnhemse, maar over de Driebergsestraatweg en met 23km was ik weer thuis. Heerlijk gelopen met een passende hartslag. 23km/6.06/148 ‘s Avonds genoten we van biefstuk met frietjes, een berg sla en ijs toe. Niet zomaar ijs, maar Haagen Dasz!! De open haard was aan, de bank ervoor in weekendmodus, gegarandeerd om in slaap te vallen bij de tv!

Zondagochtend ging Erik lekker lopen met Yvonne en Eric en ik ging met fiets en al naar Apeldoorn. Dik ingepakt. Thermo, shirt met lange mouwen, vest en jas, 2 paar sokken en 2 paar handschoenen. Het miste flink en het was koud! Brr. Op nog geen 100 meter van Orpheus, zette ik Fabia neer. Er waren daar nog 3 plekjes en ik belde John om te vragen waar hij was. Bij John in de auto bleek het feest al te zijn begonnen, want ik hoorde alleen maar geschreeuw en gelach. Ik zette Fabia geheel asociaal in het midden van 2 plekjes zodat John er even later achter kon gaan staan. Hierna pakte ik de fiets en fietste de nog geen 100 meter naar Orpheus waar ik, na het op slot zetten van fiets, meteen Annemarie in de ogen keek! Gezellig! Binnen was Maurice er al en vele, vele andere bloggers. Te veel om op te noemen! Weer nieuwe namen en nieuwe gezichten. Toen ik Leo sms’te al lopende om John en consorten te begeleiden naar hun parkeerplek, kwam Leo net binnen! Hoe toevallig. Helaas had iemand zijn bestelbusje zo strak tegen de boom gezet dat John er niet meer achter kon! Schande. Maar….John is niet snel onder de indruk, hij reed tegen alle verkeerregels in en zette zijn auto op het laatste plekje aan de overkant. De toon was gezet, de buikspieren zouden vandaag flink gebruik worden met het vele gelach. Binnen in het warme Orpheus had onze sekteleider Ronald een privxc3xa9ruimte geregeld waar alle bloggers samen kwamen. Een drukte van jewelste. De spanning nam toe, de gezichten werden op scherp gezet, strategiexc3xabn werden doorgenomen, iedereen wenste iedereen succes en de weg naar de start werd genomen. Het was druk bij de start. Ik ging bij de eerste km staan.

Na 3 minuten begon het lange lint van lopers. Wat zag ik veel bekenden, geweldig leuk! Nadat de meeste lopers voorbij waren, pakte ik de fiets weer en fietste op het fietspad verder het parcours op.  Dat ging reuze goed, het grootste gedeelte van het parcours ging over de weg met het fietspad ernaast waar de fietsers dus op konden. Goed geregeld! Ik ving de jasjes van Martine en de jarige Ingrid op en bij het ingaan van de dierentuin stopte ik even om wat foto’s te maken. Dit stuk was wat smaller, dus even terug op de fiets om de lopers verderop weer tegen te komen. Natuurlijk wilde ik zoveel mogelijk bekenden zien onderweg, dus ik moest er af en toe hard aan trekken om over het parcours met al zijn klimmetjes te scheuren.

Leo in volle vaart! Hij liep een fantastisch PR! Een stuk verder liepen de lopers op een smaller paadje. Ik moest het pad ernaast op. Een behoorlijk blubberpad. De blubber vloog om m’n oren en met m’n spatbordloze fiets kreeg ik een gratis blubberpakking! Het zat zelfs in m’n haren. Weer terug op het asfalt zag ik eindelijk Ronald!

Ronald was met een hele zwik hazen en ook hier zag het er fit en goed uit. Toen ik achterom keek, zag ik Helmie op het fietspad staan. Helaas had zij last van een spontane hamstringkramp en kon ze niet verder lopen. Vreselijk balen. Het was koud en Helmie koelde snel af. We moesten op zoek naar de EHBO die verderop stond. Gelukkig kon Helmie achterop bij iemand op de fiets, maar daar kreeg ze het nog kouder van. De EHBO stond ruim een kilometer verderop. Helmie ging in de auto, kreeg een deken om zich heen en warme thee. Wat een desilussie voor haar, ze liep namelijk als tweede vrouw en nu kon ze niet verder. Ik bleef bij de EHBO staan  met fluit en kleppertje en kon iedereen aanmoedigen. Richard, Kees, Aad, Hans, Lxc3xa9onie, Pieter, Martine, Hans, Ingrid, Gerard, Raoul, Frank, Maurice, Hans, Irma, Rien, John, Jeffrey, Bertus, Monique en weet ik veel wie nog meer. Super leuk! Ondertussen stond ik daar wel te blauwbekken, want brrrrr, wat was het koud!

Nadat John, Jeffrey samen met Monique voorbij waren en de eerste supersnelle lopers in hun tweede ronde waren, ging ik de fiets weer op. Luc Krotwaar liep als vierde met een volgauto achter zich aan. Ik fietste daar weer achter. Ik zag dat Luc een gelletje of zo pakte en toen ik de auto voorbij kon, vroeg ik of hij wat wilde drinken. Dat was niet het geval. Wat loopt die man relax!! Wat een tempo! Super. Rond de 26 km kwam ik Maurice, Gerard en Hans weer tegen. Hans ging door naar de tweede ronde en Gerard en Maurice mochten richting finish. Bij de finish was het weer druk. Wat slalommend ertussendoor kwam ik weer bij Orpheus waar ik de blubberfiets in de auto legde en snel naar binnen ging. Even opwarmen! De koffie kwam in hele kleine kopjes, maar de warme choco in iets grotere kartonnen bekertjes. Dat was lekker. Even later liep ik met Aad weer richting finish om Ronald en Leo te zien. Ondertussen was de 8km ook gestart en werd er aan 2 kanten van de weg gefinished. Ik stond natuurlijk aan de verkeerde kant, maar zag nog wel Ilonka met Rik voorbij komen.

Klimmend in het hek zag ik Ronald aankomen. Hij werd netjes opgevangen door John bij de finish. Ook stonden daar Denis, Manon, Dick, Riny, Koos, Dries die de 8 hadden gelopen. Even later kwam Leo er aan. Super. Wat een prachtige prestatie heeft iedereen neergezet. Weer terug naar binnen waar het heerlijk warm was en waar gezellig nagebabbeld werd. Een feestje. Helaas is er ‘een tijd van komen en een tijd van gaan’.  Ik moest op tijd thuis zijn omdat we lekker gingen eten bij het Gruttershuys. Annemarie reed gezellig mee tot Amersfoort. Thuis ging ik onder de warme douche en kwam tot de ontdekking dat de blubber werkelijk overal zat. lol  Bij het Gruttershuys zetten we het feest voort. Mama had ons uitgenodigd en we genoten van veel lekkers. Zelfs gister was het nog feestelijk. Samen met mama en Lisa genoten we van een sublieme cappuccinoo met taart. En een maandag zal geen maandag zijn zonder spinning en zumba.

Foto’s van zondag staan hier.

Vele goede doelen waren aanwezig tijdens het afgelopen weekend in Schoorl. Zaterdagmiddag reden Erik en ik richting Schoorl waar we mochten overnachten in de villa van ROPARUN team RTZN. Johan, Claudia, Patricia, Inez, Tiny en Raymond, leden van het RTZN ROPARUNteam, die van 22 tot 14 mei 2010 aan de estafette tocht van Parijs naar Rotterdam gaan meedoen. Zij zijn xc3xa9xc3xa9n van de 275 teams die geld inzamelen voor mensen met kanker. Een waanzinnig mooi doel. De villa waar we logeerden stond op xc3xa9xc3xa9n van de vele vakantiewoningparken. Dit jaar was het wel een hele mooie villa. Huisje ‘Zonnebloem’.

Van alle gemakken voorzien….3 slaapkamers, afwasmachine, luxe keuken inclusief de nodige apparatuur, zelfs een wasmachine en droger in de grote badkamer. Fantastisch. Om geld in tezamelen werd er een pastaparty georganiseerd. Raymond had een enorme emmer met pastasaus klaargemaakt, Ines maakte een berg aan sla, komkommer en tomaat klaar en wij hadden de volkoren macaroni meegenomen. Doe daarbij nog wat olijven, brood en tapenade, een glaasje van het xc3xa9xc3xa9n of ander, een stuk of 25 man/vrouw: succes verzekerd. Wat was het gezellig! Een groot feest van webloggers, nieuwe en bekenden. Bijvoorbeeld Richard, die ook bleef logeren, Ron en Ike, Hans v. K., Jacqueline, Koen, Brigitte en Ilian, Martine en Ingrid, John R., Vincent en Hans met vrouw en kinderen. Raymond’s pastasaus was werkelijk zalig, zeker de moeite om 2 keer op te scheppen. Met z’n allen keken we naar de overwinning van Sven Kramer op de 5km en daarna rolden we allemaal ons mandje in. Nu slaap ik altijd slecht in een ander bed met een ander kussen in een andere omgeving, dus ik was alweer vroeg wakker. Tiny ook en Raymond kwam even later ook beneden. Verse koffie en thee werd gezet  en een verfrissende douche werd genomen. Met z’n allen ontbeten we aan de grote tafel. Er waren verschillende afstanden te lopen. Erik en ik zouden de halve lopen. Tiny, Richard, Raymond, Claudia en Patricia de 30km! Ines zou ook de halve lopen in voorbereiding voor de volgende week in Apeldoorn. Rond 9.30 wandelden we naar de start. Een flink stuk wandelen zeg. Zeker een half uur behoorlijk doorlopen. Een goede warming-up. Natuurlijk moest er nog een dixie stop (of 2) aan te pas komen. Omdat de sporthal in het voorjaar is afgebrand, was er een grote tent opgezet. Mensenmiena, wat een drukte was het daar! We zagen even snel Martine en Lxc3xa9onie die aan het flyeren waren voor de Be More Ultra Tour. In de tent zag ik tussen al die duizenden mensen Jan Willem! Nadat we de tas afgegeven hadden liepen we naar buiten waar we Bjorn en Ruud zagen. Richting startvak. Grappig detail…….3 jaar geleden liep ik de halve samen met Linda, het was haar eerste halve en het was reuze gezellig. Tijd toen was 2.26. Vandaar dat ik nu in het blauwe vak was neergezet. Erik en John R. mochten iets verder naar voren. Toch zag ik nog veel meer bekenden die door het blauwe vak naar voren gingen. Het startschot ging en na iets van 5 minuten ging ik over de streep. Doelstelling? Ik had een 1.55 in gedachten. Even na de start zag ik Martine en Lxc3xa9onie al kletsend en dollend lopen. Richard met zijn haasje Claudia waren ook al snel in de buurt. Patricia zag ik ook nog even en in de derde km kwam ik Erik en John tegen. Het ging heerlijk. Het was wel druk, maar er was goed te slalommen. Voordat ik het wist waren we al in Groet en ging m’n eerste 5km alarmpje. Tijd voor een drankje. H3O Pro natuurlijk. Mijn ontbijt waren 3 shakes geweest, een sinaasappel en een plak volkoren ontbijtkoek. Genoeg goede energie om op te lopen. Voordat we rechtsaf richting de duinen gingen zag ik Hans v. K. nog staan met camera. Te laat voor een actiefoto. We hebben zelf geen xc3xa9xc3xa9n foto gemaakt…..  Bij km 7 kwam ik Walter tegen die de 30 ging doen. De km’s gingen snel voorbij en het gevoel was goed. Het ging heerlijk ontspannen, bijna als vanzelf. (kuch kuch) Bij de 12 km liep ik achter een blauw mutsje en een rood shirt met ‘Brandweer Alkmaar’. Achteraf was het Hans, weer een Hans. We bleven bijelkaar in de buurt lopen. Op sommige stukken was het wel wat glad. Het sneeuwde ook een beetje, wel reuze sfeervol. Omdat het natuurgebied is, mocht er niet gestrooid worden, alleen geborsteld. Nu ben ik wel een chicken wat gladheid betreft, dus oppassen geblazen. De eerste lopers van de 30 kwamen ons voorbij. Zo, dat ging hard zeg! Gaaf. Elke 5km ging het alarmpje om wat te drinken en elke km ging het afstandsalarm. Zo goed al tegelijk met de garmin van Hans. Zo wisten we steeds dat we bijelkaar liepen. Grappig. Bij de 16e km zag ik iemand lopen met Tubes . Dat zag er wel apart uit, dus ik vroeg of ze bevielen. Deze loper droeg ze niet voor de speciale werking die deze sokken heben, maar voor de warmte! Hij kon niet goed tegen een lange tight! Tja, ook een manier. We gingen weer door. Door naar de 18km waar de splitsing was van de halve en de 30km. Wij gingen rechtdoor en de 30km lopers mochten rechtsaf. De laatste km’s waren al aangebroken. Tjonge, wat ging het toch snel! Niet alleen qua tijd, maar ook het tempo ging iets omhoog. Zeer waarschijnlijk omdat het iets dalend was…..lol  Net onder de 5 minuten per km. In de verte hoorde je de speaker al. Hans keek af en toe om of ik er nog wel was. Ik was wat stil gevallen en moest er even m’n best voor doen. Bochtje om, nog een bochtje en daar was de finish. Ik zag Brigitte nog staan. Laatste stuk in 4.27

In rood shirt met blauw mutsje; Hans. Finish in 1.49.33. Oh. Dat ging wel heel gemakkelijk. Dit jaar kregen we een rode handdoek xc3xa8n een flesje isotone AA (geloof ik) Hans en ik kletsten even bij, moesten nog een foto maken van iemand en zeiden elkaar even later gedag. Op naar de tent om m’n tas te halen met warme broek, droog shirt, vestje, water en herstelshake. Even later kwam Erik ook. Hij heeft een PR gelopen. 2.04.19. Een PR van 2 secondes. Elke seconde telt! Super gedaan, want hij heeft samen met John heel ontspannen gelopen. Erik moest even bijkomen, dus we liepen naar de andere kant van de tent. Daar zagen we ook Patricia die helaas door een blessure de halve liep in plaats van de 30. Da’s balen. Zij had John de B. gezien, samen met Marco. Ik belde John, maar zag hem tegelijkertijd al aankomen, niet te missen dat kapsel….. Leuk om Marco te ontmoeten en om John weer te zien. Die twee hadden Jacqueline de eerste 18km gehaasd en waren daarna in sneltreintempo richting finish gegaan. Exact op 2.00 kwamen ze de streep over. Hand in hand! Onderweg hadden ze alleen maar lopen dollen, ik hoorde zelfs verhalen over bilknijpende mannen……..  John deed nogal geheimzinnig, grabbelde in z’n tas en gaf me iets. Kijk nou eens…..een herbagroene muts met mijn eigen sitenaam erop! Wat vreselijk lief. Dank je wel John!!

Lekker warm voor in deze koude dagen. Maar daar bleef het niet bij……ook waren de shirts en broekjes klaar van de HarTlopende webloggers.

Ziet dat er niet superfantastischprachtig uit? Het shirt zit heerlijk en het broekje heb ik gister bij de spinning al aangehad en zat ook prima. Ik ga deze set zeker vaak dragen en in Rotterdam zullen er velen met dit shirt en broekje lopen. Ondertussen stonden we buiten in Schoorl te blauwbekken. Op weg naar de warme douche in de villa. John zijn auto stond dichtbij en wij mochten met hem en Marco meerijden. Zij konden dan ook douchen en wij hoefden niet zo’n stuk terug te lopen. Wij als in, Patricia, Erik en ik. Tiny ging wel lopend naar huis. De kanjer! De villa was heerlijk warm, de douche nog lekkerder dan ‘s ochtends en iedereen druppelde weer binnen. Er werd flink gexc3xabvalueerd, er werd ook nog flink gegeten en er werden plannen gemaakt om naar ‘t Klimduin te gaan om met de anderen wat te drinken. De villa werd opgeruimd, alle spullen gingen in de auto, dekbedden opgevouwen, even stofzuigen, een laatste afwasmachinebeurt en toen was alles weer spic and span. Tijd voor de after party. Ook hier zat het weer vol bloggers. Monique met haar haas die niet genoemd mag of wil worden, Ron en Ike die hun 10e trouwdag vierden, Ronald, Lxc3xa9onie met Annemarie, Koen die een PR had gelopen, maar daar niet echt tevreden over was met Brigitte en Ilian, Jacqueline, Hans en Fred!! Super leuk dat hij er was. We hadden hem al even gezien voordat hij zijn 10 ging lopen. De warme choco smaakte erg lekker en de tijd vloog ook hier voorbij. Maar ja, er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Om 19.30 reden we Driebergen weer binnen. Spotje blij om ons weer te zien. De kinderen hadden zich prima vermaakt zonder ons en hadden ook goed voor Spot gezorgd. Conclusie: volgend jaar zeker weer naar Schoorl! Ik ben er van overtuigd dat ik door mijn aangepaste eetpatroon zo lekker en makkelijk gelopen heb. Ik heb er al eerder over geschreven, maar toch meld ik het nog eens. De afgelopen maanden let ik heel erg op wat ik exact eet. Veel en veel meer dan dat ik eerst deed. Gemiddeld 2300 Kcal, maar gemiddeld verbrand ik per dag ook 600 Kcal. We eten zo uitgebalanceerd mogelijk, wat soms vreselijk moeilijk is. In het begin was ik bang dat ik aan zou komen met al dat eten, maar ik ben zelfs 2 kilo afgevallen terwijl ik echt eet als een beer! Heerlijk!

Komend weekend zijn er veel bloggers in Apeldoorn….ik ben er ook bij. In aanmoedigingsstand. Misschien met fiets en anders probeer ik zoveel mogelijk lopend te doen. Geen idee of dat mogelijk is. We zien het wel. Komende dagen even de stem rust geven……

Bloggers……DANKJEWEL voor de gezelligheid!!